نزدیک افطار بود. میخواستم ازش خداحافظی کنم. برام یه بسته از این شیرهای استرلیزه 1 لیتری! گرفت که افطاری تو راه بخورم + کیک.

بهش گفتم: خدا یه گاو شیرده بهت بده تو بهشت !!!

لجاجت با آفتاب روشنی مثل متعه که جای خود دارد. امروز چیز جالبی در باب همین کوردلی برخی ها دیدم.

یه وبلاگ نویس مطلبی نوشته بود و به نقل از یکی از محققین کم نظیر صوفیه، گفته بود: این جناب «حسنعلی نخودکی» (که اینقدر میپرستنش بعضی از خانما!) با عرض معذرت، روم به دیوار، شرمنده ها !، اما قطب فرقه چـشـتـیـه صوفیه تشریف داشتن.

فردی درویش که روی پوست پلنگ! میشینه هم براش کامنت گذاشته بود که: لعن علیک وعلی ابیک و علی امک

* * *

بعضی ها آنقدر بر بتهایی که از شخصیتهای محبوبشان تراشته اند، جمود دارند که اگر خود خدا هم بیاد و بگه باز قبول نمیکنن. بنازم سختی قلب رو که هیچ چی درش نفوذ نمیکنه!!! بقول قرآن ؛ از دل سنگها هم ممکنه آب بیرون بیاد یا سنگی از خشیت خدا بیفته و بشکنه اما دل بعضی ها سخت از اونه.

فهی کالحجاره او اشد قسوه و ان من الحجاره لما یتفجر منه الانهار و ان منها لما یشقق فیخرج منه الماء و ان منها لما یهبط من خشیه الله

نصف شبی یکی از دانشجویان دانشگاه امیرکبیر با ارسال این لینک، کنایاتی به ما حواله فرمودند!

ضمن توصیه ایشان به خواب! قبلا هم با اشاره به این مقاله، عرض شد که: عدم جریان صحیح یک قانون در جامعه‏ای، الزاما به معنای بطلان و فساد آن قانون نیست.

(لطفا جمله فوق رو چند بار دیگه بخونید!)

اینکه کسی بیاید به این امر مستحب عمل کند و در مقابل واجبات اولیه مثل نفقه دادن به زن و بچه را بپیچونه! این ربطی به قانون اسلام نداره. (مثل همین مثال بالا که زده شده) هنر یک قانون در این است که پاسخگوی همه افراد باشد. از سویی سوء استفاده از قوانین اسلام در صورتی به حداقل میرسد که همه اجزاء آن در جامعه اجرا شود نه اینکه مثل جامعه فعلی ما باشد.