خبرش کمی شوکه‌کننده بود اما بعید نبود این شبه‌ابتکاران از دولت!

خلاصه متن خبر اینه:

 محمدرضا رحیمی، معاون اول احمدی‌نژاد، آیین‌نامه دورکاری(!) یا «کار در خانه» که اواخر خرداد امسال به تصویب هیئت وزیران رسیده بود را برای اجرا به دستگاه‌ها ابلاغ کرد.
هدف از اجرای این طرح، افزایش بهره‌وری، انعطاف کاری و کاهش حجم رفت و آمد کارمندان دولت اعلام شده است.
کارمندان دولت می‌توانند بدون حضور فیزیکی در محل کار با رعایت شرایط و برای دوره زمانی مشخصی در خانه خود کار کنند.

در نگاه اول طرح خوبیه اما به عنوان کسی که بعضی روزها و ساعت‌های هفته در خانه مشغول به کار هستم و بعضی اوقات در شرکت و مراکز خصوصی، عرض می‌کنم که کار در خانه راندمان خوبی برای آقایان ندارد تا چه رسد به اینکه طبق معمول غالب کارمندان، فرد دارای همسر(شایدم همسران!) و فرزندانی نیز باشد.

آنچه در ادامه می‌آید ازشماره بیست‌وهفتم مجله کتاب‌زنان (مربوط به مرکز مطالعات راهبردی زنان) نقل شده.

با توجه به مشکلات فرهنگی و معیشتی، فرهنگ غالب جامعه ایران، موافق چند همسری نیست، بلکه به اعتراف بسیاری از جامعه‌شناسان و اندیشمندان افکار عمومی جامعه ایران در تضاد با چند همسری نیز می‌باشد، به طوری که اگر فردی بدون عذر موجه، زن دوم بگیرد، اولین کسانی که او را مورد سرزنش قرار می‌دهند، اقربا و نزدیکان وی همانند پدر، مادر یا برادران و سایر نزدیکان خواهند بود و به احتمال بسیار زیاد انگشت‌نما و نقل محافل خواهد شد. لذا این سوال مطرح است که به ‌چه‌ دلیل مرد متأهل تجدید فراش می‌نماید و چه چیز یا چیزهایی می‌تواند انگیزه‌ او باشند. علل ذیل به عنوان دلایل این کار مطرح شده است:

قبلا در این مطلب به طور مستند گفته شد که:

ازدواج مدت‌دار، 7قرن پیش از ظهور اسلام نیز در ایران رواج داشت.

این نکته می‌توان پاسخ خوبی باشد برای کسانی که هویت ایرانی خود را بر اسلام ترجیح می‌دهند و به این بهانه متعه را ناپسند می‌دانند.

همچنین متعه در دوران پیش از ظهور اسلام (جاهلیت) هم معروف بود که در کتاب «المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام» به آن پرداخته شده است.
در این نکاح، از ابتدا مدت ازدواج معلوم می شد و با اتمام آن مدت، زن و شوهر از هم جدا می‌شدند. به چنین ازدواج موقتی «متعه» می‌گفتند، زیرا به قصد استمتاع از زن (در مدتی مشخص) تحقق می‌یافت. چنان که تاجران و نیز جنگ جویان در سفر، و در مناطقی دور از خانه و وطن، به نکاح متعه می‌پرداختند که وقتی مدت آن پایان می‌یافت، عقد خود به خود فسخ می‌شد.

خلاصه ضرورت وجود ازدواج موقت در جامعه آن‌قدر واضح است که لازمه سلامت جامعه و سوپاپ اطمینانی برای ممانعت از انفجار آن است.