تذکر: بدلیل از کار افتادگی لینک بالا، مطلب مذکور را که قبلا ذخیره کرده‌ام، برای شما در اینجا نقل می‌کنم.

تبیین مطلب مذکور، به نحو کافی و وافی، مجال اوسعی می‌طلبد. لکن اگر بنا بر بررسی و بیان اجمالی باشد می‌توان این‌گونه گفت که گاه، ترس با نظر به خطر محتمل است (مثل ترس از ارتفاع، بابت احتمال سقوط از آن و وقوع مرگ یا نقص عضو) و گاه، نظر به خطر محتمل نیست بلکه از قبیل چندش آنی و اعصاب‌خوردی و امثال آن است.

مورد اخیر، بازگشت‌ش به غرایز و طبایع و... بوده و عمدتاً هم از کنترل فرد، خارج است. فلذا چندان نمی‌توان آن را به ایمان، ربط داد. اما مورد اول که امری حساب‌گرانه و با توجه به ارتباط پدیده‌هاست، در مواردی می‌تواند ناشی از شکل غلط توجه انسان به هستی و اراده‌ی خالق و مدبرش و محاسبات غیرمؤمنانه‌ی او از رابطه‌ی پدیده‌ها با هم و... باشد که در این صورت به ضعف ایمان هم مرتبط می‌گردد.